திருதிரு: Books

திருவரங்கத்தந்தாதி

Sun, 25 Nov 2007 19:39:40 GMT

காப்பு

பன்னிரண்டு ஆழ்வார்களின் அருளிச்செயல்

2.   வையம்புகழ்பொய்கைபேய்பூதன்மாறன்மதுரகவி
       யையன்மழிசைமன்கோழியர்கோனருட்பாண்பெருமாண்
       மெய்யன்பர்காற்பொடிவிண்டுசித்தன்வியன்கோதைவெற்றி
      நெய்யங்கைவேற்கலியன்றமிழ்வேதநிலைநிற்கவே.

(இ - ள்) வையம் புகழ் - உலகத்தவர்களாற் புகழப்படுகிற , பொய்கை - பொய்கையாழ் வாரும், பேய் - பேயாழ்வாரும், பூதன் -பூதத்தாழ்வாரும், மாறன் - நம்மாழ்வாரும், மதுர கவி ஐயன் - மதுரகவியாழ்வாரும், மழிசை மன் - திருமழிசையாழ்வாரும், கோழியர்கோன் - குலசேகர ஆழ்வாரும், அருள் பாண் பெருமாள் - (நம்பெருமாளின்) விசேஷகடாக்ஷம் பெற்ற திருப்பாணாழ்வாரும், மெய் அன்பர் கால் பொடி - தொண்டரடிப்பொடியாழ் வாரும், விண்டு சித்தன் - பெரியாழ்வாரும், வியன்கோதை - பெருமையையுடைய ஆண்டா ளும், வெற்றி நெய் வேல் அம்கை கலியன் -- சயம்பொருந்தியதும் நெய் பூசியதுமான வேலா யுதத்தை யேந்திய அழகிய கையையுடைய திருமங்கையாழ்வாரும் ஆகிய பன்னிரண்டு ஆழ்வார்களால் அருளிச்செய்யப்பட்ட, தமிழ் வேதம் - திரவிட வேதமாகிய (நாலாயிர ) திவ்வியப்பிரபந்தங்கள் , நிலை நிற்க - (எக்காலத்தும் அழிவின்றி உலகத்தில் ) நிலை பெற்றிருக்கக்கடவன.

ஆசீர்வாதம் [வாழ்த்து] நமஸ்காரம்[வணக்கம்], வஸ்துநிர்த்தேசம் [தலைமைப் பொருள் உரைத்தல்] என்ற மூவகை மங்களங்களுள், இது வாழ்த்தாம். ஆழ்வார்களால் வெளியிடப் பட்ட திவ்வியப்பிரபந்தங்களின் சொற்பொருட் கருத்துக்கள் அமைய அப்பிரபந்தங்கள் போலச் செய்யப்படுவது இத்திருவரங்கத்தந்தாதியால், இந்நூலின் இக்காப்புச்செய்யுளை ஏற்புடைக் கடவுள் வாழ்த்தென்றும் கொள்ளலாம்.

வையம் - இடவாகு பெயர். 'வையம்புகழ்' என்ற அடைமொழியை எல்லா ஆழ்வார்கட்கும் கூட்டலாம். இனி, வையம்புகழ் பொய்கை -- "வையந் தகளியா" என்று தொடங்கிப் பிரபந்தம்பாடி (எம்பெருமானை)த் துதித்த பொய்கையாழ்வா ரெனினுமாம்; அவ்வுரைக்கு, வையம் என்பது, - அவர் பாடிய முதல் திருவந்தாதிக்கு முதற் குறிப்பு. "பொய் கையார் பூதத்தார் பேயார் புகழ் மழிசை, யையனருள்மாறன் சேரலர்கோன் -- துய்யபட்ட நாதனன்பர் தாட்டூளி நற்பாணன்கலியன், ஈதிவர் தோற்றத்தடைவாமிங்கு" என்றபடி திருவவதாரக்ரமத்தால் பொய்கையார் பூதத்தார் பேயார் மழிசைப்பிரான் மாறன் குலசேகரர் பெரியாழ்வார் தொண்டரடிப்பொடி திருப்பாணர் திருமங்கையாழ்வார் என முறைப்படுத்தி, பெரியாழ்வாரது திருமகளான ஆண்டாளையும் நம்மாழ்வாரது சிஷ்யரான மதுரகவியையும் ஈற்றில் வைத்தாயினும், ஆண்டாளைப் பெரியாழ்வாரையடுத்தும் மதுர கவியை நம்மாழ்வாரையடுத்தும் வைத்தாயினும் கூறுவதே முறையாயினும்,இங்கு செய்யுள் நோக்கி முறைபிறழ வைத்தார்.

பொய்கை - குளம்; பொற்றாமரைப் பொய்கையில் திருவவதரித்த ஆழ்வாரைப் 'பொய்கை' என்றது இடவாகு பெயர். இனி, உவமவாகுபெயராய், ஊர்நடுவேயுள்ள குளம்போல எல்லார்க்கும் எளிதிற் பயன்கொடுப்பவரென்றுமாம். பேய்- உவமையாகு பெயர்; உலகத்தவராற் பேய்போல எண்ணப்படுபவர்; அல்லது , அவர்களைத் தாம் பேய் போல எண்ணுபவர்; பேயரேயெனக் கியாவரும் யானுமோர், பேயனே யெவர்க்கும் இது பேசியென்,ஆயனேயரங்கா வென்றழைக்கின்றேன்,பேயனாயொழிந்தே னெம்பிரானுக்கே" என்ற கொள்கைப்படி, இவர் பகவத்பக்தியாற் பரவசப்பட்டு, நெஞ்சழிதல் கண்கழலுதல் அழுதல் சிரித்தல் தொழுதல் மகிழ்தல் ஆடுதல் பாடுதல் அலறுதல் முதலிய செய்கை களையே எப்பொழுதும் கொண்டு, காண்பவர் பேய்பிடித்தவரென்னும்படி யிருந்ததனால் பேயாழ்வாரென்று பெயர் பெற்றனர். பூதன் எம்பெருமானை யறிதலாலே தமது உளனாகையை யுடையவராதலால் , இவருக்கு பூதனென்று திருநாமம். "பூஸத்தாயாம்" என்றபடி ஸத்தையென்னும் பொருள்கொண்ட பூஎன்னும் வடமொழி வினையடியினின்று
பிறந்த பெயராதலால், பூதன்என்பதற்கு- ஸத்தை [உள்ளவனாயிருக்கை] பெறுகின்றவன் என்று பொருளாயிற்று. இனி, இத்திருநாமத்துக்கு - உலகத்தவரொடு சேராமையாற் பூதம் போன்றவர் என்று பொருளுரைத்தல் சம்பிரதாயமன்று. நம்மாழ்வாருக்கு அநேகம் திரு நாமங்கள் இருப்பினும், அவற்றில் 'மாறன்' என்பது, முதலில் தந்தையார் இட்ட குழந்தைப் பெயரதால் அதில் ஈடுபட்டு அப்பெயரினாற் குறித்தார். பிறந்தபொழுதே தொடங்கி அழுதல் பாலுண்ணுதல் முதலியன செய்யாது உலகநடைக்கு மாறாயிருந்ததனால் சடகோபர்க்கு 'மாறன்' என்று திருநாமமாயிற்று. வலியவினைகட்கு மாறாக இருத்தலாலும் அந்நிய மதஸ்தர்களை அடக்கி அவர்கட்குச் சத்துருவாயிருத்தலாலும், பாண்டிய நாட்டில் தலைமையாகத் தோன்றியதனாலும் வந்த பெயரென்றலும் உண்டு. மதுரகவி -- இனிமை யான பாடல் பாடுபவர். மழிசைமன் - திருமழிசையென்று வழங்குகின்ற மஹீஸார க்ஷேத்திரத்தில் திருவவதரித்த பெரியோன்; இது, தொண்டைநாட்டிலுள்ளது. கோழியர் கோன் -- கோழியென்னும் பெயருடைய உறையூரிலுள்ளார்க்குத் தலைவர்; உறையூர், சோழ நாட்டிராஜதானி. சேரநாட்டரசரான குலசேகராழ்வார் திக்விஜயஞ்செய்தபோது
சோழராசனை வென்றுகீழ்ப்படுத்தி அந்நாட்டுக்குத் தலைமை பூண்டதனால் 'கோழியர் கோன்' எனப்பட்டனர். "கொல்லிக்காவலன் கூடல்நாயகன் கோழிக்கோன் குலசேகரன்" என்றதனால் , இவர் தமிழ்நாடு மூன்றுக்குந் தலைமை பூண்டமை விளங்கும். முற்காலத்து ஒரு கோழி நிலமுக்கியத்தால் அயல்நாட்டு யானையோடு பொருது அவனைப் போர் தொலைத்தமை கண்டு அந்நிலத்துச்செய்த நகரமாதலின், 'கோழி' என்று உறையூருக்குப் பெயராயிற்று. இனி, குலசேகராழ்வார் அரசாட்சி செய்த இடமான கோழிக்கூடு என்ற சேர நாட்டு இராஜதானி (நாமைகதேசேநாமக்கிரணத்தால்) கோழியெனப்பட்டதென்றலும் ஒன்று.

     பாண்பெருமாள் -- வீணையும் கையுமாய்ப் பெரிய பெருமாள் திருவடிக்கீழே நிரந்தர சேவை பண்ணிக்கொண்டு பாட்டுப்பாடி புகழ்பவர்; பாண் - இசைப்பாட்டு; அதற்குத் தலைவர், பாண்பெருமாள். இவர் நம் பெரியபெருமாளுடைய திருமேனியழகில் ஈடுபட்டு அதனை அடிமுதல் முடிவரை அநுபவித்து அப்பெருமாளாற் கொண்டாடி யழைக்கப் பெற்று அப்பெருமாளின் திருவடிகளிலே ஐக்கியமடைந்ததனால், 'பெருமாள்' என்று சிறப்பித்துக் கூறப்படுவர்; "சீரிய நான்மறைச் செம்பொருள் செந்தமிழாலளித்த, பாரியலும் புகழ்ப் பாண்பெருமாள்", "காண்பனவு முறைப்பணவு" மற்றொன்றின்றிக்கண்ணனையே
  கண்டுரைத்த கடியகாதற், பாண்பெருமாள்என்பன காண்க; உறையூரில் அயோநிஜராய் நெற்பயிர்க்கதிரில்அவதரித்துப் பஞ்சமசாதியிற் பாணர்குலத்திற் பிறந்தானொருவன் வளர்க்கவளர்ந்து யாழ்ப்பாடலில் தேர்ச்சிபெற்று மகாவிஷ்ணுபக்தரான இவர், ரங்கநாத னுக்குப் பாடல் திருத்தொண்டு செய்யக் கருதி, தாம்தாழ்ந்த குலத்தில் வளர்ந்தவராதலால் உபயகாவேரிமத்தியிலுள்ள ஸ்ரீரங்க திவ்விய க்ஷேத்ரத்தில் அடியிடுவதற்குந் துணியாமல் தென்திருக்காவேரியின் தென்கரையில் திருமுகத்துறைக்கு எதிரிலே யாழுங்கையுமாக நின்று   கொண்டு நம்பெருமாளைத் திசைநோக்கித்தொழுது இசைபாடி வருகையில், ஒரு
நாள் நம்பெருமாள் தமக்கு தீர்த்த கைங்கர்யம் செய்பவரான லோகசாரங்க மகாமுனியின்
கனவில் தோன்றி 'நமக்கு நல்லன்பரான பாண்பெருமாளை இழிவாக நினைக்காமல் நீர் சென்று தோள்களில் எழுந்தருளப் பண்ணிவாரும்' என்று நியமிக்க, அவரும் அங்ஙனமே    சென்று பாணரை அரிதில் இசைவித்துத் தோளில் எடுத்துக்கொண்டு வந்து  சேர்க்க, அம் முனிவாகனர் அணியரங்கனைச்சேவித்து அவனடியிலமர்ந்தனர். இங்ஙனம் விசேஷ   கடாக்ஷம்  பெற்றமைபற்றி, 'அருட்பாண்பெருமாள்' என்றார். ஐயன் -- ஆர்யன்; பூசிக்கத் தக்கவன், அந்தணன், ஆசாரியன்.

மெய்யன்பர்க்காற்பொடி -- உள்ளும் புறமும் ஒத்துத் தொண்டுசெய்யும் மெய்யடி யாரான ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களுடைய திருவடித்தூளிபோல அவர்கட்குக் கீழ்ப்படிந்துஅடிமை பூண்டு ஒழுகுபவராதலால் , இவருக்கு, தொண்டரடிப்பொடி யென்று திருநாமம். இளமை தொடங்கி எப்பொழுதும் தமது சித்தத்தை விஷ்ணுவிடத்தில் செலுத்தி " மார்வமென்ப தோர் கோயிலமைத்து மாதவனென்னும் தெய்வத்தை நாட்டி" என்னும்படி அப்பெரு மானை மனத்திலே நிறுத்தித் தியானித்து வந்ததனால், விஷ்ணுசித்தர் என்று பெரியாழ் வாருக்குப் பெயர். கோதை - மாலை; எம்பெருமானுக்கு மாலைபோல் மிக இனியளா யிருப்பவள்; அல்லது எம்பெருமானுக்குச் சமர்ப்பிப்பதற்காகத் தனது தந்தையார் அமைத்து வைத்த பூமாலையை அவர் இல்லாத சமயத்தில் தான் சூடிக்கொண்டு அழகு பார்த்துப் பின்பு கொடுத்தவள்; அன்றி , எம்பெருமானுக்குப் பாமாலை சூட்டினவள். "ஆழ்வார்கள்தஞ் செயலை விஞ்சி நிற்கும் தன்மையளாய்ப் பிஞ்சாப்பழுத்தாளை யாண்டாளை" என்றபடி ஞானபக்தியாதிகளில் ஆழ்வார்களனைவரினும் மிக விஞ்சி இருத்தல் மிக்கவிளமையிலேயே பரமபக்தியை இயல்பாகக்கொண்டமை முதலிய சிறப்பு களை யுடைமையால், 'வியன்கோதை' என்றார்.

     கலியன் - மிடுக்குடையவன்; சோழராசன் கட்டளைப்படி மங்கை நாட்டுக்கு அரசராகிய இவ்வாழ்வார் குமுதவல்லி யென்னுங் கட்டழகியை மணஞ்செய்து கொள்ளும்பொருட்டு அவள்விருப்பத்தின்படி நாள்தோறும் ஆயிரத்தெட்டு ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களை அமுதுசெய் வித்து வருகையில், கைப்பொருள் முழுவதுஞ் செலவாய்விட்டதினால் வழிபறித்தாகிலும் பொருள் தேடிப் பாகவதததீயாரதநத்தைத் தடையற நடத்தத் துணிந்து வழிச்செல்வோரைக்
கொள்ளையடித்து வரும்போது ஸ்ரீமந்நாராயணன் இவரையாட்கொள்ளக் கருதித் தான் ஒரு
பிராமணவேடங் கொண்டு பல அணிகலங்களைப்பூண்டு மணவாளக்கோலமாய் மனைவி யுடனே இவரெதிரில் எழுந்தருள இவர் கண்டு களித்து ஆயுதபாணியாய்ப் பரிவாரத்துடன் சென்று அவர்களை வளைந்து வஸ்திர ஆபரணங்களையெல்லாம் அபகரிக்கையில், அம் மணமகன் காலிலணிந்துள்ள மோதிரமொன்றைக் கழற்றமுடியாமையால் அதனையும் விடாமற் பற்களாலே கடித்துவாங்க, அம்மிடுக்கை நோக்கி எம்பெருமான், இவர்க்கு 'கலியன்' என்று ஒரு பெயர் கூறினானென உணர்க. தமிழ்வேதம் - வேதங்களின் சாராம்ச மான கருத்து அமையப் பாடிய தமிழ்ப்பிரபந்தங்கள். வியன் - உரிச்சொல்; வியல் என்பதன் விகாரமுமாம்.  நெய்வேல் -- பகைவரின் நிணம் தோய்ந்த வேலுமாம்.

காப்பு

குரு பரம்பரை

....தொடரும்.....

Nyasa Tilakam

Sun, 28 Oct 2007 10:48:55 GMT

NOTE: AS i AM POSTING THIS FROM A BROWSING CENTRE, SLOKAM IN DEVANAGARI IS NOT AVAILABLE.

Sloka 31

ஆசார்யாத் ரங்கதுர்ய த்வயமதிகமே லப்தஸத்வம் ததாத்வே
      விஸ்லிஷ்டாஸ்லிஷ்ட பூர்வோத்தர துரித் பரம்யாபிதாரப்த தேஹம்|
நீதம்த்வத் கைஸ்த்வயா வா நிரவதிக தயோத்பூத போதாதிரூபம்
      த்வத்போகைகஸ்வ போகம் தயிதமநுசரம் த்வத் க்ருதேமாம் குருஷ்வ||

    Chief of Rangam | As soon as I got the Dwaya mantra from my Acharya (by way of upadesa) I obtained (regained) my true self. Then and there my load of sins got wiped out, some done away with (old sins), and others(committed after prapatti) never attached to me; after the dissolution of this body let me be taken (led) by Thee or by Thy emmissaries; and with my true nature like gnana etc. restored by Thy immense grace, pray make me Thy fond follower for Thine own sake, my sole pleasure consisiting only in the enjoyment of Thee.
     Moolamantra was elaborated and explained in the previous sloka. Dwaya mantra is similarly explained and expanded in this sloka.
     The words அநுசரம்மாம் குருஷ்வ remind us of Lakshmana's prayer to Sri Rama குருஷ்வமாம் அநுசரம். The sentiment of that sloka of Ramayana are embodied in this sloka.
      Sri Ubhaya Ve Madhurantakam Viraraghavacharya Swamy in his Tamil commentary draws attention to several words of the sloka such as அதிகமே, விச்லிஷ்ட. பூர்வ, உத்தர etc., and states that Brahma Sutra IV-1-17 is intended by Desika to be recollected here.
       The sloka reads as if even at the time of upadesa of Dwaya mantra our ancient sins (poorva paapams) are wiped out. Really it means that "when that mantra is actually employed as the karana mantra in the observance of saranagati" This is evident from the words Ashlishta and Uttaraagha (post prapatti sins). For it is only the post-prapatti (and not post-upadesa) sins (உத்தராகம்) that do not contaminate the prapanna. He either expiates for them or gets punished for them here and now, and hence they do not attach themselves to him.
     What happens after this body perishes is dealt with in the second half of this sloka. The prapanna is taken to Paramapadam by the Lord Himself (vide நயாமி பரமம் கதிம்) or by His emissaries like archis etc. Full realisation of his true self of gnanaswaroopa etc., sets in. The mukta feels thankful for this which has been brought about only by the infinite mercy of the Lord. Hence forth his only pleasure is to enjoy the Lord. And even that pleasure is not his own but the Lord's, புங்க்தே ஸ்வபோக மகிலம் பதிபோக சேஷம்.
     This is what Lakshmana also prays for in the sloka referred to above. க்ருதார்த்தோஹம் பவிஷ்யாமி தவசார்த்த: ப்ரகல்பதேவி become a கிருதார்த்த:one happy and content at having realised his desire; and you too, Rama will have your desires achieved. (Ayodhyakanda31-24)
      Metre: Sragdhara.

                                           Sloka 32.
விதாநம் ரங்கேசாத் அதிக தவதோ வேங்கடகவே:
      ஸ்ப்புரவர்ணம் வக்த்ரே பரிகலயதாம் ந்யாச திலகம் |
இஹாமுத்ராப்யேஷ ப்ரணதஜந சிந்தாமனி கிரி:
     ஸ்வபர்யங்கே ஸேவாம் திசதி பணிபர்யங்க ரஸிக: ||

     To those who wear on their face this Nyasa Tilakam shining with letters (or colours) of Venkatakavi who got the command from Lord ranganatha Himself, He (Lord ranganatha) who is a veritable mountain of chintamani for saranagatas, and who evinces great taste for His Sepentbed, graciously gives in the here and hereafter His seva (service: dharsan) in His own bed.
     This is the phalasruti for the stotra, and as such gives the name of the author (Venkatakavi) and of the work. (Nyasa Tilakam). For this stotra, the poet says, he received inspiration from Lord Ranganatha Himself as to how to sing it, in addition to His command to sing the same.
    Nyasa Tilakam --vaktra- parikalayatam. It is a tilakam on the face i,e., forehead; it also gives the meaning 'those who recite it through the mouth'.
     Vaktra can also go with Venkata kaveh. Venkata Kavi's face or mouth of which this ஸ்ப்புரத்வர்ணம் Nyasa Tilakam emerged. ஸ்புரத்வர்ணம் shining with various pleasing colours as in the jewel Tilakam. The stotram Nyasa Tilakam also shines with varnam(words).
      ரங்கேசாத்விதாநம்-- Enjoined by Ranganatha. The Lord perhaps said to Desika "in Bhagavaddhyana Sopanam you sung about my beauty of form; in Abheethistavam you are going to sing for my safety. You have not sung about me in relation to Nyasa Vidhya. Don't you remember that I am the God of Ramanuja's Saranagati Gadhyam." Desika understood that the Lord was laying a behest on him to sing a Saranagati stotra about Lord Ranganatha, and Nyasa Tilakam is the result. In the course of the commentary I have pointed out on more occasions than one how this stotra follows the pattern of Saranagati Gadya in many respects. A reference to sloka 22 is quite sufficient.
      The Lord is referred to as ப்ரணதஜந சிந்தாமணி கிரி: and பணிபர்யங்க ரஸிக: Chintamani is a fabulous gem capable of yielding all desires. As a gem its size cannot be very much. But here is a mountain of Chintamani. He bestows His Paryanka Seva, service during His sayanam. அணியரங்கத்தரவணையில் பள்ளிகொள்ளும் அம்மான் தன் அடியணைக் கீழ் அவர்களிட்டு (Perumal Thirumozi1-3) Paryanka seva, Vision of the Lord in Sayana Tirukkolam. Tondaradaippodi Alwar enjoys this கிடக்கை சேவை to his heart's content in திருமாலை
     These He bestows on us here in Srirangam and also over there in Paramapada. இஹ அமுத்ரச That is why the Alwars like to continue here where they get all they desire to have. Tondaradippodi Alwar prefers Srirangam to Srivaikuntam. இச்சுவை தவிர யான் போய் இந்திரலோகமாளும் அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன் அரங்கமா நகருளானே.
                                                -----------------------------------------------------------

            வக்தா ச்ரோதா வசத் விஷயா ப்ரீயதாம் ரங்கநாத:

             கவிதார்க்கிகஸிம்ஹாய கல்யாண குணசாலிநே
             ஸ்ரீமதே வேங்கடேஸாய வேதாந்தகுரவே நம:

                  ALL GLORY TO LORD RANGANATHA
                  ALL GLORY TO SWAMY DESIKA.


                                                 சுபம்.

                Sri D.Ramaswamy Iyengar's commentary on Dehaleesa Sthuthi and   Sri Daya Satakam MAY continue from next week.

Nyasa Tilakam

Wed, 24 Oct 2007 02:01:18 GMT

Sloka 30

ऒमित्यभ्युपजम्य रङ्गनृपतॆ नान्यॊचितां शॆशतां
स्वातन्त्र्यादिमयींअपॊह्य महतीमाध्यामविध्यास्थितिम्।
नित्यासंख्य विसीमभूति गुणयॊर्यायामनायासत:
सॆवासंपदमिन्दिरॆश युवयॊरैकान्तिकात्यन्तिकीम् ॥

ஓமித்யப்யுபகம்ய ரங்கந்ருபதே அநந்யோசிதாம் ஸேஷதாம்
   ஸ்வாதந்த்ர்யாதி மயீம் அபோஹ்ய மஹதீம்  ஆத்யாமவித்யாஸ்த்திதீம்|
நித்யாஸங்க்யவிஸீமபூதிகுணயோ:யாயாமநாயாஸத:
ஸேவாஸம்பத மிந்திரேஸயுவயோ ஐகாந்திகாத்யந்திகீம்||

King of Rangam! Lord of Lakshmi! I shall obtain (am sure of obtaining) without effort the wealth of all exclusive and limitless service to the Two of you, who are possessed of eternal, countless and unbounded riches, and attributs gladly accepting (taking on myself) the state of servitude unfit for others, after doing away with the state of agelong and immense ignorance like independence etc.
The ideal of service to the Divya Dampathi (Divine Consorts) is dealt with in this sloka, which seems to sum up our operations and realisations.
I now unreservedly accept my seshathvam towards the Lord and Lakshmi. This seshathvam (state of service) is due to Them alone and to no one else. This itself is a result of my having shaken off my wrong notions of independance etc., which I entertained out of immense and ageless ignorance. Now as a Prapanna whose prapatti has been accepted by the Divine Consorts, I effortlessly assume my Kingdom of service at Their feet. They are described in the sloka as possessing Nitya (eternal) asankhya (countless) viseema (without limit or boundary) Bhooti (wealth, riches) and guna (attributes)
There is no longer any let or hindrance in the way of my obtaining sevaasampadam (wealth or service) at Their Feet. It is a service for all time. நாளும் மீளாத பேரடிமை as the last verse of Paramapada Sopanam puts it.
Swamy Kumaravaradacharya in his short commentary on this sloka draws attention to Ashtakshara mantra and points out how the three words which go to make up that mantra signifying seshatva (pranavam) paaratantriya (Namas நம:) and kainkarya- purushartha (ஆய in நாராயணாய) are elaborated in this sloka. Note how the sloka starts with the word ஓம் which is pranava, though the meaning intended here is respectful acceptance.
metre --- Sardoola Vikreedita.

Nyasa Tilakam

Sun, 21 Oct 2007 18:56:15 GMT

त्वयि सति रङ्गधुर्य शरणागतकामदुघॆ
निरवधिकप्रवाहकरुणापरिणाहवति ।
परिमितनदॆशकालफलदान् फलदाकृतिकान्
कथमधिकुर्महॆ विधिशिवप्रमुखानमुकान् ॥

த்வயிஸதி ரங்கதுர்ய ஸரணாகத காமதுகே
ந்ருபதிகப்ரவாஹ கருணா பரிணாஹவதி |
பரிமித தேசகால பலதாந் பலதாக்ருதிகாந்
கதமதிகுர்மஹே விதிசிவ ப்ரமுகா நமுகாந்||

Ranganatha! When thou art there, Thou with expansive Karuna (mercy) flowing without obstructions, fulfilling all desires of saranaagathaas, how can we think of resorting to Brahma, Siva and other such ones who can confe only limited fruits, limited in regard to place and time, but who look like (have the appearance of) real conferers of fruits.
Having spoken about the futility of resorting to mere men, mortals, for relief of any nature, Desika in this sloka places gods like Brahma, and Siva on the same pedastal, and points out how, they are incapable of conferring permanent and substantial fruits. அமுகாந் those referred to without name but 'so and so', shows what sort of regard Desika has towards such gods. They can give only limited fruits, limited by space and time. Of course they pose as fruit-givers. But who really gives even those fruits - the Lord and the Lord alone, their indweller (அந்தர்யாமி) In sloka 78 of Daya Satakam, desika points out if the tenure of office of such gods comes to an end, Dayadevi stands guarantee for the fruits prayed of them by ignorant people, thereby showing that the Lord alone as the antaryami of those gods is the fruit -giver even there.
Why think of them or of resorting to them when there is Lord Ranganatha, limitless reservoir of grace ready to fulfill every desire of a saranagatha - a veritable Kamadhenu. Tondaradippodi Alwar in his Tirumaalai verse No10 sings :
  நாட்டினான் தெய்வமெங்கும், நல்லதோரருள் தன்னாலே
  காட்டினான் திருவரங்கம் உய்பவர்க்குய்யும் வண்ணம்
  கேட்டீரே நம்பிமீர்காள் ! கெருடவாஹனனும் நிற்க
  சேட்டை தன்மடியகத்துச் செல்வம் பார்த்திருக்கின்றீரே.

                              (சேட்டை =ஜ்யேஷ்டா = மூதேவி)
This sloka of Desika is very reminiscent of the pasuram of the Alwar. It is on the same pattern too. The நிற்க of the pasuram is here in the sloka as த்வயிஸதி. In verse 2 of Adaikkalapattu Desika refers to the impermanence of the posts and position of "சடைமுடியன் சதுமுகன் என்று இவர்முதலாம் தரமெல்லாம் அடைய வினைப்பயனாகி அழிந்துவிடும்படி கண்டு"
                          (Metre = Naradhatakam)

Nyasa Tilakam

Sat, 20 Oct 2007 16:20:49 GMT

Sloka 28

त्वैय्यॆकाञ्जलिकिङ्करॆ तनुभृतां निर्व्याजसर्वंसहे
कल्याणात्मनि रङ्गनाथ कमलाकान्तॆ मुकुन्दॆ स्थितॆ:।
स्वामिन् बाहि दयस्वदॆहि कुशलं जीव प्रभॊ भावयॆ
त्यालापानवलॆपिषु प्रलपितुं जिह्रॆति जिह्वा मम॥

த்வய்யேகாஞ்ஜலிகிங்கரே தநுப்ருதாம் நிர்வ்யாஜ ஸர்வம் ஸஹே
கல்யாணாத்மநி ரங்கநாத கமலா காந்தே முகுந்தே ஸ்த்திதே|
ஸ்வாமிந் பாஹிதயஸ்வ தேஹிகுசலம் ஜீவப்ரபோ பாவயேத்
ஆலாபாநவலேபிஷுப்ரலபிதும் ஜிஹ்ரேதி ஜிஹ்வா மம||

Ranganatha ! When Thou art there, Thou who are ready to put up with and forgive all transgressions (on my part), for no rason whatever; Thou who hast auspicious swaroopa and roopa; who art the Consort of Kamala (Lakshmi) whose name is Mukunda (giver of all good here and hereafter); and who art ready to serve embodied beings for a simple anjali of theirs, -- my tongue shivers with shame to prattle before haughty men. "Swamy protect me; take pity on me; confer welfare and well being on me ; may you live long Lord, consider me as yours."

If the eye is ashamed to look at persons regarding themselves as wealthy and looking on others with contempt, the tongue shivers to pray to such persons for help.

The first half of the sloka sets out several glorious attributes of the Lord such as His innate forgiving propansity. His auspicious nature. His being the Consort of Lakshmi, His being Mukunda, conferor of Bhoga here and moksha in the hereafter, and states how when such a non-pareil Lord is there at our beck and call the moment we make an anjali (clasping together the palms of our two hands) towards Him (Anjali here symbolises prapatti) - we as prapannas should feel ashamed to seek the help of other human beings by appealing to them for protection after praising them in meaningless jargon மாரியனையகை மால்வரையொக்கும் திண்டோளென்று பாரிலோர் பற்றயைப்
பச்சைப் பசும் பொய்கள் பேசவே (திருவாய் |||-9-7)

In the place of kusalam some editions have Kusalin. It will then be an address "You prosperous one"

This sloka also is in Sardoola vikreedita metre.

Nyasa Tilakam

Fri, 19 Oct 2007 21:06:23 GMT

दास्यं लास्यवताऽनुमत्य मनसा रङ्गॆश्वर त्वत्पदॆ
नित्यं किङ्गरवाण्यहं न तु पुन: कुर्यां कदर्याश्रयाम् ।

मिइलच्चक्षुषि वेल्लितभ्रुणि मुदुर्दत्तावमानक्षरॆ

भीमॆ कस्यचिदाठ्यकस्य वदतॆ भिक्षाविलक्षां दृशम् ॥

தாஸ்யம் வாஸ்யவதாநுமத்ய மநஸா ரங்கேஸ்வரத்வத்பதே
நித்யம் கிங்கரவாண்யஹம் நதுபுந: குர்யாம் கதர்யாஸ்ரயாம்
மீலச்சக்ஷுஷி வேல்லி த ப்ருணி முஹு: தத்தாவமா நாக்ஷரே
பீமே கஸ்யசீதாட்ய கல்யவதநெ பிக்ஷா விலக்ஷாம் த்ருஸம்||

Ranganatha! With mind dancing in ecstacy and gladly agreeing to serve, I shall ever perform Kainkaryam (devoted service) at Thy feet. I shall never again set my eyes which are ashamed of begging from a nameless rich person who closes his eyes, knits his eyebrows, and who is frightful to look at because of his frequently uttering harsh and humiliating words.

This sloka is addressed to Lord Ranganatha unlike previous four slokas. And for the thirdtime in succession decries wealthy men (one more is to follow)

In this sloka Desika affirms his determination to serve the Lord and Lord alone. My mind , syas Desika, dances with joy at the very thought of rendering service to the Lord and gladly undertakes to serve him. This is the result of seshathva gnana. It is often said that service is mean. It all depends on whom you serve. Is it dameaning for a son to serve his aged parents, or for a wife to serve her husband? When sage Atri's wife, Anasooya, compliments Sita on her following Sri Rama to the forest, Sita, gives expression to a fine sentiment, "Rama" ,she says ," possessesinnumerable lovable and noble qualities. Anyone and every one is glad and anxious to serve him. Where is the wonder in my serving Him, my husband? If he had been a characterless person indulging in unrighteous deeds, even then I would have served Him gladly and wholeheartedly as now." This illustrates that rendering service where it is rightfully due is not only not ignoble but positively noble and praiseworthy. We see Andal expressing this noble sentiment in her famous Thiruppavai -உன் தன்னோடு உறவேல் நமக்கு இங்கு ஒழிக்க ஒழியாது. Therefore உனக்கே நாம் ஆட்செய்வோம்."

In the commentary on this sloka Swamy Kumara Varada observes பகவத் தாஸஸ்ய ஸ்வாமிகத்வாத் ந துக்கஹேத்த்வம். He adds that statements like ஸர்வம் பரவசம்துக்கம்relate only to ஔபாதிகபாரவச்யவிஷயம்--service for some extraneous reason. In regard to our relationship as sesha (dasa) to the Lord who is Seshi (master). We have only to remind ourselves about it. There is no question of our becoming slaves to the Lord. Therefore when we realise our true position towards the lord as His servants we get back our கிங்கரத்வாதி ராஜ்யம் or kingdom of service, and our minds feel elated and dance with joy.

The Lord too has to permit (அநுமத்ய) us to serve Him, not to appoint, or even reappoint us; for we are by our very nature (ஸ்வபாவம்) His servants, and He our master. For ages and ages we forgot our true nature and failed to serve Him. We were serving ourselves and others like us- "பிறர்க்கே உழைத்து ஏழையானேன்" Thirumangai Alwar. Now that the curtainof ignorance has been lifted, and we have realised our true nature, we resume our services with the leave of the Lord who graciously permits us to do so and orders us about by His விலோகநை :(glances) விப்ரணைரபி ப்ருவோ: (movements of the eyebrows) ஸ்மிதாம்ருத:(nectar like smiles) and இங்கிதமங்களை:(other auspicious indications) [Alwan :Varadarajasthavam 96]

In the second half of the sloka, as in sloka 25 ante, the miserly rich man is derided. He is pictured to us as one with half-closed eyes, eyebrows raised, hurling harsh and humiliating words at persons seeking alms from them -- altogether a frightening and frightful man.

I shall never again look at such a person, or rather, my eyes abashed at begging from anyone, will never turn towards such a man. This sloka finds a place in Sankalpa Suryodaya Act VI sl. 69.

metre: Sardoola Vikreedita.

கழற்கோவை

Wed, 17 Oct 2007 14:40:36 GMT

ஓரெழுத்தும் அறியாத அடியேனிடம் ஸ்ரீமத் ஆண்டவன் அனுக்ரஹ விசேஷத்தால் அவ்வப்போது சில பழைய புத்தகப் புதையல்கள் கிடைப்பது வழக்கமாகி வருகிறது. அவ்வகையில் இன்று கிடைத்தது "கழற்கோவை". ஸ்வாமி தேசிகனை ஆயிரமாயிரம் விதமாக அனுபவித்தாலும் ஆராவமுதென புதுப் புது விஷயங்கள் கிடைப்பதும் நம் பாக்யமே. திருவடிமாலையாம் கழற்கோவை கீழே1 அனுபவியுஙகள் ! நாளை முதல் விரிவுரை தொடரும்.

கழற்கோவை

|| ஸ்ரீ:||

கழற்கோவை

உயர்வற வுயர்நல முடையோ னன்பே
     மயர்வற மதிநலம் பெற்ற பிரானே
    அகணித குணவி த்யாவி பூஷணா
    இகபர பலஸா தனதா ரகனே.             1.
தாதைகு சிககுல வாரிய சூரியின்
தோதைம ணிவயிறு வாய்த்த தவனே
தந்திர னேஸர் வசுதந் திரனே
மந்திர மணங்க மழ்மா லையனே.      2.

புத்தக மொருகை முத்திரை யொருகை
வித்தக னேயருள் பொலியும் வதனா
சத்துவ மேனிய உத்த மநேயா
பத்தர்வி னைதவிர் பதுமக் கழலோய். 3.

யதிரா ஜனருட் கலமே நலமே
கதியே கவிதார் க்கிககே ஸரியே
வானவர் வாழ்ச்சி தருங்கா வலனே
ஞானவை ராக்ய செழும ணியானே.   4.

தத்துவ மளித்த காரி மாறனோ
புத்துயி ரளித்த நாத நாதனோ
புருடனைப் போற்றிய யாமுன முனியோ
சுருதிபு கட்டிய யதிவா ரிதியோ.     5.

காரண மாகிய திருநா ரணனோ
வாரண மலையுறை பேரரு ளாளனோ
மாலிரு ஞ்சோலைச் சுந்தர வடிவோ
ஆலினி லையுறை யமுதச் செல்வனோ. 6.

செந்தமிழ் வடமொழி செழுமறை யாவும்
உன்திறத் தால்நிறம் பெற்றது மிகையோ
விதவித மாயவை மெய்யொலி பரப்பி
உதவிய தூப்புல் குருமா மணியே

ஸாரச ந்தேச மடலு ரைகளும்
ஸாரத மமான கட்டு ரைகளும்
ஆரமு தமான தொகைமா லைகளும்
இரங்கி யபல கலைப்பா வலனே.           8.
உலக ளந்தகு றளான மாயனின்
அலங்க லானநா லாயிர மறையை
மன்னிய நானூற் றைந்தாய் நல்கிய
கன்னிச் சிரவண த்தூப்பு லய்யனே.       9.

யதிவர னின்தரி சனமே யோங்கிட
வாதிகளை வென்ற நீதிமொ ழிகளின்
வண்மைதிண் மைவரு ணிக்க லாகுமோ
அண்ண லேமெய் யநின்வி யப்பே.        10.

பனிக்க டலிலே துயிலும் நாதன்
தனிக்க டலென த்தாங்கு முலகம்
பவக்க டலிலே தவியா வண்ணம்
தவநெறி காட்டி யதகை மையோனே.     11.

கடலிப் பியிலே யொளிநித் திலமென
உடலி னுயிர்க் குயிரா மிறையைத்
திருமக ளுறையுந் திருமா லென்று
அருவுட னறிந் தருள்வா மனனே.             12.

வெள்ளைப் பரிமுக தேசிக ருனது
உள்ளத் தெழுதிய சிறுவே தத்தை
ஓலையி லிட்டே னென்றே யுரைத்த
தலைவ னேமறை முடித் தேசிகனே.          13.

தாரக போஷக போக்கி யமான
விரகென் றருளிய பழமொ ழிகளில்
ஒன்றே யமையும் வீடுபெற் றுய்ய
பொன்கழ லடியா யிரம்பா டியவா.            14.

உனையே யலதோர் பரமுண் டெனவே
நினையார் கதியே நிகரில் புகழாய்
பணமும் புகழும் மதியா மதியே
குணமே வடிவாய் வந்தாய் சரணம்.      15.

எந்தா யுமெனக் கருள்தந் தையுநீ
நந்தா விளக்கே மறைநா யகனே
திருமால் தகவே யவனீ யலையோ
திருவின் பொருளின் மணியே சரணம்.   16.

ஆரா வமுதே யறிவா ரறிவே
தீரா வினைதீர் திருவேங் கடவா
கண்ணே மணியே கருணைக் கடலே
தொண்டர் துணையே முகிலே சரணம்.   17.

விண்ணோர் பதமும் வேண்டிற் றிலையான்
மண்ணோர் புகழும்   நாடுவ திலையே
என்னே ரமுநின் னிருதாள் மலரை
பொன்னே யெனயான் புனையப் பெறுமோ. 18.

வருமோ ருறவே வளரிள வரசே
அருவிலை மணியே வனமத கரியே
அருகணை யிறையே யறவுரு நிலையே
அருமறை குருவே யடியா ருயிரே.            19.

உடைய வனேநீ கவரா வுடைமை
அடைவ திலாமை யாற்குறை யிலையே
புத்தி யிலுறைப வநீக வராத
புத்தி யிலாமை யாற்குறை விலமே.      20.



எட்டு மிரண்டு மறியா என்தன்
முட்ட இருவினை யறவே யிதமொடு
மன்னிய நற்றிரு மந்திரப் பொருளை
பொன்னரு ளாலரு ளாய்கற் பகமே.        21.

நின்பே ரறியார் மேயவ ராவரோ
உன்னை யறிந்து மறந்தி டுவாரோ
நின்தொண் டர்க்கே யன்பு செய்திட
என்னை யாக்கியே யருள் புரிவாயே.      22.

குருபுங் கவனே கருணா நிதிநின்
அருளா லநுபூ திபிறந் ததுவே
திரிகின் றமனந் திரியா துனையே
அறிவா லடியார் தொழுதே சிகனே.       23.

அமல னுமக்க ளித்தபெ யரொடும்
கமலை யுகந்த ளித்தவி ருதொடும்
நல்லா ருலகம் நற்பத மெய்திட
பல்லாண் டிருமென் றிசைபா டுவனே.    24.

வேங்கட நாதன டியார டிகளில்
வேங்க டேசன்ம யலாலி றைஞ்சிய
சேதுவா னகழற் காதல் மாலையை
ஓதுமன் பரெழிற் பதமே றுவரே.             25.

வ்

Nyasa Tilakam

Mon, 15 Oct 2007 18:35:36 GMT

Sloka 26

मातर्भारति ! मुज्ज मानुषचदून् हॆ दॆह ! लब्धैरलं
लुब्ध द्वारदुरासिका परिभवैस्तॊषं मन:।
वाचस्सीमनि र‘ग्गधामनि महानन्दॊन्नमद् भूमनि
स्वामिन्यात्मनि वॆङ्कटॆश्वरकवॆस्स्वॆनार्पितॊऽयं भर :॥

மாதர் பாரதீ முஞ்ச மாநுஷடூந் ஹே தேஹலப்தைரலம்
லுப்தத்வார துராஸிகா பரிபவை:தோஷம் ஜூஷேதாமந:
வாசஸ்ஸீமனி ரங்கதாமனி மஹாநந்தோந்நமத் பூமனி
ஸ்வாமிந்யாத்மனி வெங்கடேச்வரகவே:ஸ்வேநார்பிதோயம் பர:

Mother! My speech! Give up uttering words of flattery about men. O ! my body! Be satisfied that what has been got till now is enough. My mind ! I take satisfaction in the feeling that enough of humiliation has been obtained (till now) by the wretched stay before the house front of misers. (All of you understand that) Poet Venkateshwara's burden (atmarakshaabharam) has been offered by himself to ( placed at the feet of) Ranganatha who is the ultimate end and meaning of all words, whose glory is ever (attended) increased by great bliss, who is the Lord and master of all, and who is the soul of all beings.

In spite of our determination not to praise the rich men of this earth, our speech which has for long practised that art persists in dong so. So, standing in our position and speaking for us, Desika prays to his faculty of speech, respectfully addressing it as "mother" and "my speech" not to indulge in praise of men any longer. Speech is only one of our three karanas (மனோவாக்காயம்) organs of sense, the two others being the body and the mind. Desika prays to them also to give up the age-old habit of each of them. He tells the body to be satisfied with what has been got so far and not to go about hankering for more. To the mind he says you have lingered and hung about the house -fronts of misers and have been sufficiently insulted and humliated. Be glad (satisfied) about it and do not seek for more.

"Well, what has happened to you now and why those injunctions against us now all on a sudden?" ask the karanas loath to give up their agelong habits. "Don't you all know that I am now a prapanna at the feet of Lord Ranganatha? He alone is the ultimate meaning of all words. ஸர்வசப்தவாச்யன் - (ஸர்வவசஸா நவஸாநஸீமா) Varadaraja Panchasat 12. Swamy Kumara Varadachara in his commentary quotes here : வேதை : ச ஸர்வை: அஹமேவ ஸத்ய : (Gita-Ch XV-15) Next He is Rangadhaama, having His residence at SriRangam. His glory is that of ever-increasing bliss. And then He is our Swamy (நம்மை உடையவன் as Andal puts it) owner and proprietor. We are all his உடைமை or ஸ்வம் (property). In addition He is our Atma, the indwelling soul immortal.

The burden of my protection has been consigned to Him By whom? ஸ்வேத By Himself. ஸ்வாமிந் ந்யஸ்யதிமாம் ஸ்வயம் (Nyasa Dasakam 3) and அசீகர த்ஸ்வயம்ஸ்வஸ்மிந் (ibid 10) Of course the word ஸ்வேந can give the meaning by the poet himself. Whether it is swanishtai or Acharyanishtai, by way of Sathvika Sankalpa (sloka 3 of Nyasa Dasakam quoted above) and sathvika Thyaga (sloka 10) it is the Lord who had the prapatti performed. (Metre- Sardoola Vikreeditam)

Nyasa Tilakam

Thu, 04 Oct 2007 16:48:19 GMT

Sloka 25

अपि मुहुरपराधैरप्रकम्यानुकम्पॆ
वहति महति यॊगक्शॆमवृन्दं मुकुन्दॆ ।
मद कलुषमनीषा वज्रलॆपावलॆपान्
अनुगुणयितुमीहॆ न प्रभूनप्रभूतान् ॥

அபிமுஹுரபராதை : அப்ரகப்யாநுகம்பே
வஹதி மஹதி யோக க்ஷேம ப்ருந்தம் முகுந்தே |
மதகலுஷமநீஷா வஜ்ரலேபா வலேபாந்
அநுகுணயிதுமீஹே ந ப்ரபூதப்ரபூதாந் ||

When the great Mukunda with infinite , mercy which cannot be shaken even by offences performed again and again is there , bearing loads and loads of our yoga and kshema, I do not desire to propitiate small persons regarding themselves as lords and having their minds tainted by pride, which sticks to them as firmly as the hard cement known as vajralepa.

Swamy Desikan cautons us, in this sloka, against a pitfall in which we are likely to be caught, -- the tendancy to praise the rich men of this world and get some money from them. In the சொன்னால் விரோதம் (திருவாய்மொழி |||-9)Nammalwar says that he will not stoop to praise the rich men of this earth and that his sweat poetry is only for the Lord. Perialwar sings in V-3-3 addressing the Lord of திருமாலிருஞ்சோலை (Alagarkoil) thus: உனக்குப்பணி செய்திருக்கும் தவ முடையேன், இனிப்போய் ஒருவன் தனக்குப்பணிந்து கடைத்தலை நிற்கை நின் சரணடயயழிவு கண்டாய். Desika shows a third line of thought in this sloka. There is Mukunda ready and willing to bear the burden of my yoga and kshema (yoga is securing new benefits; kshema is preservation of benefits already accrued). The word Mukunda means one who confers Bhoga (enjoyment) here in this world and also bliss in the hereafter. தன்னாகவே கொண்டு சென்மம் செய்யாமையும் கொள்ளுமே (திருவாய்மொழி III-9-4).

My Lord being there with unbounded mercy towards me which will not vane even if I continue to comit sins again and again, who has taken up the big load of my yoga and kshema as per his promise to Arjuna (யோகக்ஷேமம் வஹாம்யஹம்) Why should I attempt to please and propitiate the haughty men of this world with minds steeped in pride which sticks like வஜ்ரலேபா (a kind of hard cement). A sloka very reminiscent of the poet's Vairagya Panchakam. (Metre : Malinee).

NYASA TILAKAM

Tue, 02 Oct 2007 16:31:02 GMT

यावज्जीवं जगति नियता दॆहयात्रा भवित्री
त्यक्ताशर्वॆ त्रिचतुरदिनग्लानभॊगा न भॊगा :।
दत्तॆरङ्गीर् निजमपि पदं दॆशिकादॆशकांक्षी
किं तॆ चिन्तॆ परमभिमतं खिध्यसॆ यत्पुनस्त्वम्

யாவஜ்ஜீவம் ஜகதி நியதம் தேஹயாத்ராபவித்ரீ
த்யக்தா : ஸர்வே த்ரிசதுர தினக்லாநபோகா நபோகா :|
தத்தேரங்கீ நிஜமபி பதம் தேசிகா தேச காங்க்ஷீ
கிம்தேசிந்தே பரமபிமதம் கித்யஸே யத்புனஸ்த்வம் ||

Oh! my mind ! As long as life lasts it is certain that this body's further journey will go on. all the pleasures of Swarga etc., liable to be destroyed (put an end to) in three or four days have been given up. The Lord of Rangam who waits (only) for the command of Acharya confers His own padam (Paramapadam) what more do you want? About what are you grieving?

The previous sloka depicted the feeling of depression in the Prapanna. This sloka goes to the other extreme and tells the mind that there is nothing to greve for, or feel worried about. Till the end of this life, pleasure or pain is going to be experienced according to prarabda karma. Thee is nothing more to be done about it. "தேகயாத்ரை கர்மாதீனமாகையால் அதற்குக் கரைந்தானாகில் நாஸ்திகனாம்"

Nor is there anything to worry about in regard to higher Lokas (worlds) like Swarga, for whose pleasures we even as mumukshus, had no taste at all. In fact we deliberately gave up all those worlds which can only yield evanascent pleasures lasting for 3 or 4 days at the most as desika contemptuously puts it when we took Nyasa.

Lord Ranganatha who takes his instructions from Acharyas has made up His mind to confer Paramapadam (நிஜமபிபதம், His own sthanam) on us because of our Acharyas having performed saranagati for us. He will never go against Acharya's wish. So attaining Paramapadam is certain.

What more is there for any one to desire for? Oh my mind, why do you again feel depressed and dejected?

The word புந: meaning again is very significant. Before prapatti கேதம் (khedam) (grief) and Nirvedam (disgust and depression) had a place. They drove us to seek shelter in the Lord by way of prapatti. But they have no place in the mind of a prapanna whose glorious future for all time is assured by the Lord for the prapatti made by our Acharyas.

How we , after going through prapatti are likely to be tossed between depression and elation is well brought out by the previous sloka and this.

Readers would have noted that as in the previous sloka, this sloka is not addressed to the Lord. The next two slokas are also like that.

Nyaasa Tilakam

Sun, 02 Sep 2007 03:09:14 GMT

Sloka 23

सकृदपि विनतानां सर्वदॆ सर्वदॆहि
   न्युपनिषदपिधॆयॆ भागधॆयॆ विधॆयॆ ।
विरमति न कदाचित्मॊहतॆ हा हतॊऽहं
    विषमविषयचिन्तामॆदुरा मॆ दुराशा ॥
ஸக்ருதபி விநதாநாம் ஸர்வதே ஸர்வதேஹி (நி)
உபநிஷதபிதேயே பாகதேயே விதேயே |
விரமதி நகதாசித் மோஹதோ ஹா ஹதோஹம்
   விஷமவிஷயசிந்தா மேதுரா மே துராசா ||

The Lord is ready and willing to confer anything and everything on those who bow (by way of saranagati) but once before Him. He is inside every body (Antaryaami) He is the sense and import of the Upanishads. Such a One by our good fortune is so compliant towards us (almost at our disposal) And yet my wicked desire thick with adverse and dangerous sense-desire never abates. By my moha (ignorance and folly) alas ! I am finished.

The doctrinal part of the stotra dealing with the theory and practice of Nyasa ended with the previous sloka 22. In the remaining ten slokas there is a personal touch in each of them which is very important and very useful to us. Though they appear to be Desika's own personal reflections they are really intended for our anusandhana and experience and self-introspection.

In this sloka Desika bemoans his being crushed under the weight of his own wicked desires which spell his ruin; and this notwithstanding that the all knowing and merciful Lord is now at his beck and call because of his having surrendered himself to Him..By my good luck, he says, the grat Upanishadic truth is at my disposal (நாளிட்ட வழக்கு) He is willing to give to me, as I am a prapanna, His all. தமதனைத்தும் அவர் தமக்கு வழக்கியும் தாம்மிக விளங்கும் (Adaikkalapattu-7) And yet I am here consumed by my wrong desires which do not give me even a moment's reespite. ஒழியாது அருவித்தின்றிட as Thirumanagai Alwar has put it.

This sloka in the same form is seen in the Tenth Act of Sankalapa Suryodaya (Sloka 44). Purusha gives expression to the feeling of fear that over takes him even after the righteous forces of Viveka and his followers had vanquished completely the evil forces of Mahamoha. This sloka conveys to us the lesson that till actual atainment of Moksha, there is no room for complacence on our part, for we do not know what danger lurks round the corner. Nammalwar has taught us the same lesson. After his famous saranagati performed at the feet of Lord Srinivasa of the seven Hills in and by உலகமுண்ட பெருவாயா திருவாய்மொழி VI-10 in the very next திருவாய்மொழி VII-1 he cries out to the Lord to save him from the onslaught of his indriyas. If Nammalwar felt like that, what to say about us.

In sloka 7 of Ashtabhujashtakam, Desika says that he becomes ashamed when he thinks of how he ascends aloft in the spiritual ladder and how he again falls to the ground, -- all this notwithstanding the fact that the Merciful Lord, our Refuge, waits nearby determined to help us-- சரண்யபூதே த்வயி பத்தகக்ஷ்யே Malinee is the metre of this sloka.

Nyasa Tilakam

Sun, 26 Aug 2007 12:11:24 GMT

Sloka 22

उक्त्या धनञ्जयविभीषणलक्ष्यया तॆ

प्रत्याय्य लक्ष्मणमुनॆर्भवता वितीर्णम् ।

श्रुत्वा वरं तदनुबन्धमदावलिप्तॆ

नित्यं प्रसीद भगवन् मयि रङ्गनाथ ॥

உக்த்யா தநஞ்ஜய விபீஷண லக்ஷ்யயாதே

ப்ரத்யாய்ய லக்ஷ்மணமுநே: பவதா விதீர்ணம் |

ƒ*ருத்வா வரம் ததுநுபந்த மதாவலிப்தே (* சிவன் ச)

நித்யம் ப்ரஸீத பகவந் மயி ரங்கநாத ||

Bhagavaan! Ranganathaa! Towards me who has heard about the boon granted by Thee to Lakshmanamuni (Acharya Ramanuja) after having induced faith and confidence in him by referring to Thine own words intended (addressed to) for Arjuna and Vibheeshana , me who feels elated and proud at my connection with him (Ramanuja) – pray always extend your protecting grace (benevolence).

Swamy Desika has been known for his very high love and esteem towards Acharya Ramanuja. Here once again (see sloka 9 ante) he expresses his feeling of elation and pride at his connection with that Acharya through four intervening Acharya sreshtas, Kidambi Achchan, Engalazwan, Nadadur Ammal and Appullar. The word used by Desika மதம் meaning intoxication shows the extent of his fervour towards Ramanuja. In the name of Ramanuja he prays to Lord Ranganatha for unintermittent protection.

The first half of the sloka is an obvious reference to the concluding portion of Saranagati Gadyam where after winding up His anugraham (blessing) to Ramanuja with the words நித்யகிங்கரோபவிஷ்யஸி the Lord adds மாதேபூத் அத்ரஸம்ஸய: (Don’t have any doubts in this matter) and quotes His own sayings on the seashore as Rama, and from Arjuna’s chariot as Krishna. These sayings of the Lord were quoted to Ramanuja by Ranganatha in order to carry conviction to and instil confidence in Ramanuja about the certainty of the Moksha conferred on him on his performance of Saranagati நிஸ்ஸம்ஸய ஸுகமாஸ்வ is how the Lord concludes His benediction.

Knowing all this, Desika says to the Lord, I boldly come before you and pray that you may be my protector, because of my connection with Ramanuja. உடையவர் சம்பந்தம் is highly valued by all Srivaishnavaites. There is one school of thought, however, which seems to suggest that that sambandham alone is enough to secure moksha, and it is utterly needless to perform bhakti or prapatti. The adherents of that school of thought may be right or may be wrong. But this sloka of Desika lends no support to them. Alavandar wound up his Stotra Ratna with the prayer “Please look at Nathamunigal and favour me on the ground that I am his grandson and disciple’s desciple’s desciple’s desciple, without considering my qualifications and conduct.” He had already performed prapatti ;in sloka 22 in the words அகிஞ்சந : அநந்யகதி: சரண்ய! த்வத்பாதமூலம் சரணம் ப்ரபத்யே. In sloka 65 the last sloka referred to above he is only presenting a further and additional qualification. Desika likewise having become a prapanna as per the earlier slokas expresses an intense feeling of satisfaction at his possessing Ramanuja sambhandha, which in view of the Lord’s own words addressed to Ramanuja gives him an addd sense of security, he is already a prapanna through the grace of his own Acharya, Atreya Ramanuja.

The anubandha with Ramanujareferred to here does not fully satisfy Desika. He has obtained through drama what he did not get in actual life, immediate and ஸாக்ஷாத் ஸம்பந்தம் with Ramanuja, in his famous classical drama Sankalapa Suryodhayam, he realises his heart’s desire by portraying Ramanuja as the Acharya and himself as his direct disciple (canto 11)

As in sloka 3 ante where Krishna was put before Rama, யது ரகு துரீண here also தனஞ்சய விபீஷண is the order. The saying to Arjuna is put before the declaration at the time of Vibheeshana saranagati. The words மாசு ச: must have weighed with Desika.

This sloka is in the Vasantatilaka metre.